باران می شوی،

باران می شوی،
می‌زدایی اندوه پلک هایم را...
یا همچون غبار...
می‌نشینی
بر‌ آینه ی زنگار گرفته ی روحم...

گاه ترانه می‌شوی،
خستگی ام را
در گوش ناشنوای فلک می رقصانی...
یا
سکوتی ناملموس
و آویزان به لب هایم...

گاهی سایه...
گاهی فانوس...

و من...
میان این همه پارادوکس
به پنجره ای دل بسته ام،
که شاید از دریچه اش
خوشبختی
چون قاصدکی
به شانه ام بنشیند...