بچه که بودم علاقه زیادی به صبحونه مخصوصا نون و پنیر وچای

بچه که بودم علاقه زیادی به صبحونه مخصوصا نون و پنیر وچای شیرین داشتم،
چایم که تموم میشد مادرم خدابیامرز میفهمید که سیر نشدم یواشکی طوری که من متوجه نشم نصف چای خودشو میریخت تو لیوان من،
کمی هم که بزرگترشدم هرزگاهی که به ساندویچی میرفتم ساندویچم را با نون اضافه میخوردم که سیر بشم،
یادم هست اونموقع ها که فوتبال بازی میکردیم ،اگر به هر علتی وقت بازی تلف میشد
داور مسابغه وقت های تلف شده را حساب میکرد وآنرا به وقت بازی اضافه میکرد،
الان که باخودم فکر میکنم میبینم چقدر در دوران کودکی وقتم را تلف کزدم؛
یادردوران جوانی چقدر با ندانم کاری وقتم گذشت،
چه حرف هایی که باید میزدم ونزدم وچه کار هایی باید انجام میدادم وندانسته انجام ندادم،
کاش خداهم مثل اون داور فوتبال زمان های تلف شده از عمرمون را محاسبه میکردوپس از اتمام عمر میگفت از الان در وقت اضافه هستید..
کاش میشد به هم دیگه وقت قرض بدیم..
یا کاش در انتهای عمر حداقل به اندازه همون یک نان اضافه ساندویچ بهمون زمان میدادن..
ولی کسی چ میدونه ...
شاید خدا اون وقت اضافه را محاسبه کرده والان هم در وقت اضافه هستیم..
حداقل قدر این وقت اضافه را بیشتر بدونیم،
قبل از اینه سوت پایان را بزنند...
(ر__ش_ج__ر)