نیمه شبے خواهـم رفت،ازدنيایـے که مال من نيست،از، زمينے که

نیمه شبے خواهـم رفت،ازدنيایـے که مال من نيست،از، زمينے که بيـهوده مرا بـه آن بسـته اند
دنياوخوشے هايش ارزانے آدمهایے که زير باران دم از دوسـتداشتن مےزنند
اماباران كه بند آمد اسير تماشاے رنگين كمان مے شوند!