پارت 29

پارت 29
نباید میومدم نباید میومدم و این صحنه رو میدیدم...کاش همیشه همون تصویر خوب ازش تو ذهنم میموند...

نگاهی به اطراف کردم...هیچکس نبود...اشکایی که کل صورتمو خیس کرده بود پاک کردم و از روی زمین بلند

شدم.زیرلب زمزمه کردم:_ من...میر...م تن....هاااا....تن....هااا و جلو چشمام سیاه شد و افتادم روی زمین..‌.حس میکردم

فشارم افتاده...میلرزیدم و بدنم کاملا بی حس بود...اصلا دلم نمیخواست بیهوش شم چون معلوم نبود بعدش چه بلایی

سرم میومد...دست بردم تو کیفمو یکم داخلشو گشتم...یه بسته شکلات داشتم...دراوردم و باز کردن و یکم ازش

خوردم تا قند و فشاره بره بالا بتونم اقلا خودمو تا خونه برسونم...داغون بود...خیلی داغون...پیدا کردن یه تاکسی

تلفنی اونم به طور کاملا اتفاقی تو اون شرایط یه معجزه بود...ادرس خونمونو به یارو گفتم و سرمو تکیه دادم به

شیشه ی سرد ماشین...نمیدونم چقدر گذشت که رسیدیم دم خونمون.از راننده تشکر کردم و بعد از دادن پولش پیاده

شدم.کلیدو انداختم درو باز کردم و رفتم داخل...با دیدن اون بادکنکا و چراغا و اون میز غذایی که حالا به وضوح میشد

حس کرد سرد شده...گریم شدت گرفت...بی توجه به اونا وارد اتاقم شدم و درو بستم. از رو در سرخوردم و

نشستم زمین...احساس بی پناهی میکردم. زانوهامو بغل کردم و سرمو گذاشتم روشون...میبینی لعنتی؟میبینی

باهام چیکار کردی؟من زانوهامو بغل کردن تو اونو...گریه مجالمو بریده بود... هرخاطره ای که ازش یادم میومد انگار

خنجر میشد تو قلب زخم خورده م
انقدر گریه کردم که بیحال شدم و تو همون حالت خوابم برد!(مهرداد)کلیدو تو

در چرخوندم و وارد خونه شدم...با دیدن چیزی که روبروم بود مثل مجسمه خشکم زده بود...بادکنکهای

رنگارنگ...شمعهایی که به طور زیبایی باعث روشنایی خونه شدن بودن...یکم جلوتر رفتم...