و آخریـــــن حَـــــرف دِل ...

و آخریـــــن حَـــــرف دِل ...
بَراے او ڪِ دیگـــــَر بـــــہ فـــــَراموشے سِپُـردَمـش....
نِـگاه میکُــنم عَـڪسَت را...
و بـہ خاطـــــِر مےآورَم تـَـمام حــــــــــَرف هایَت را.....
نِـگاهَـت را......
و حتـــــے چـِشـمانَـت را...
نِـمیدانـــــَم مَـن بــَـــد بـودم...!
زمـانـہ بــَـــد بود...!
یا شـاید هـــَــم زَبانـــَــم لال.....تــــــــــو.......
هـَنـــــوز هَم در تَعجـُب رفتنَـت مـانده‌اَم...
امـــــا....
هـَــــر کجـا رَفـتے خُـــــدا پُشت و پنـاهـــَـــت...
یادتـــــ باشَد مَـن تو را بَخشیدَم...
امـــــا دِلـَــــم را نِمیدانَم...
با هرکسی هستے بـــــاش...
دَستانَــــش را مـُحکم لَـمس کُـن...
امــــــا یادَت باشـَد....دَر این روزهــــــــــا....
دَستـان مـــــَن هَـــــنوز لَمـــس میـکُند دَستانَـت را...
امــــــــــا دَر خــــــــیـــــــال....