ای به داد ِ من رسیده

ای به داد ِ من رسیده

تو روزای ِ خود شکستن

ای چراغ ِ مهربونی

تو شبای ِ وحشت ِ من



ای تبلور ِ حقیقت

توی ِ لحظه های ِ تردید

تو منو از شب گرفتی

تو منو دادی به خورشید



اگه باشی یا نباشی

برای ِ من تکیه گاهی

برای ِ من که غریبم

تو رفیقی، جون پناهی



تو با دست ِ مهربونی

به تنم مرهم کشیدی

برام از روشنی گفتی

پرده ی ِ شبو دریدی



مقصدت هرجا که باشه

هر جای ِ دنیا که باشی

اون ور ِ مرز ِ شقایق

پشت ِ لحظه ها که باشی



اطرت باشه که قلبت

سپر ِ بلای ِ من بود

تنها دست ِ تو رفیق ِ

دست ِ بی ریای ِ من بود