تو را برای شبی عاشقانه کم دارم

تو را برای شبی عاشقانه کم دارم
تو را برای دعای شبانه کم دارم

تو را و گرمی آغوش مهربانت را
برای خلوت و سرمای خانه کم دارم

غروب آمد و اسباب غم فراهم شد
برای گریه ام این بار شانه کم دارم

من آن پرنده ی تنهای زیر بارانم
کمی درخت و کمی آشیانه کم دارم

نخواه از تو و این میل کهنه برگردم
که در برابر حرفت بهانه کم دارم

ببخش اگر سخنانم تو را مکدر کرد
من از تبار عذابم ترانه کم دارم.
❣