حتی باوجود همه ی سختی های زندگی,

حتی باوجود همه ی سختی های زندگی,

باز باید توان آن را داشته باشیم که (( لبخند )) 

را از لبانمان دور نکنیم.

یکی از دوستانم پرسید:

(( چگونه می توانم لبخند بزنم, درحالی که وجودم آکنده

ازاندوه است؟! ))

به او گفتم : 

(( به اندوه خود لبخند بزن; زیرا ما از اندوه مان بزرگ تریم .))

انسان به تلویزیونی می ماند که هزاران شبکه دارد.

اگر شبکه ی (( بصیرت )) را روشن کنیم

روشن می شویم.

اگر شبکه ی (( اندوه )) را روشن کنیم

اندوهگین می شویم.

اگر شبکه ی (( لبخند ))را روشن کنیم 

شاد می شویم.

ما نباید تنها یکی از شبکه های وجودمان را تماشا کنیم .

ما بذر همه ی استعدادهای خارق العاده را  درخود داریم

 فقط باید همت کنیم و آنها را به فعلیت برسانیم.

ما باید ارباب وجود خویشتن خویش شویم.