این خانه، تاریکتر از آنست
این خانه، تاریکتر از آنست
که چهرهام را به خاطر بسپاری
و ببینی چگونه بوی مرگ از انگشتهایم چکه میکند
هربار که نمیپرسی شعر تازه چه دارم
حق با توست
پوشیدن پیراهن حریر
و آویختن گوشوارههای مروارید
حس شاعرانه نمیخواهد
و میشود آنقدر به نقطههای کور زندگی عادت کرد
که با عصای سپید، کنار هم راه برویم
و با خطوط بریل
با هم حرف بزنیم.
که چهرهام را به خاطر بسپاری
و ببینی چگونه بوی مرگ از انگشتهایم چکه میکند
هربار که نمیپرسی شعر تازه چه دارم
حق با توست
پوشیدن پیراهن حریر
و آویختن گوشوارههای مروارید
حس شاعرانه نمیخواهد
و میشود آنقدر به نقطههای کور زندگی عادت کرد
که با عصای سپید، کنار هم راه برویم
و با خطوط بریل
با هم حرف بزنیم.
- ۲۱۴
- ۰۹ فروردین ۱۳۹۳
دیدگاه ها (۴)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط