نه سازم کوک می مونه،

نه سازم کوک می مونه،
نه کیفم کوکه دور از تو
دیگه عکس شناسنامه م
به من مشکوکه دور از تو

به من که بی تو معیوبم
مثِ یه چرخ خیاطی
که سوزن می شکنه دائم،
شده یه چرخِ اسقاطی
مثِ یه بطری خالی
رو میز پرتِ یه کافه
کناره مرد تنهایی
که دائم رؤیا می بافه

شدم شکل عزاداری
واسه یه نعش بی وارث
یا سوزانبان مغمومِ
توی فیلمِ شهیدثالث

خلاصه حال و احوالم
مثِ دارالمجانینه
چشَم روزا پرِ گریه س،
شبا کابوس می بینه.

ولی انگار تو خوبی،
سرت گرمه و قلبت شاد
چقدر سر به هوا موندی
تا فکرم از سرت افتاد؟

می گن حال و هوات خوبه
مثِ ظهرای فروردین
همه ش با دیگرون هستی
همه ش می گین و می خندین

همین بسه برای من
همین که با خبر باشم
که تو آروم و خوشبختی
می تونم غرق رؤیاشم

آخه من شاعرم، ساده م،
تصور کردنم خوبه
می تونم عاشقت باشم
با این قلبی که مغلوبه

می تونم همزبون باشم
با یه صندلی خالی
به ته سیگارِ ماتیکیت
با جای پات روی قالی

فقط گاهی به یادم باش
یادت باشه که بی تابم،
بدون شب به خیر گفتن
به تو هرگز نمی خوابم
به یادم من بیفت گاهی
توی کافه های پر دود
اگه جام پای میز تو
رو یه صندلی خالی بود. //