.

.
.هر صبح که
سپیده سلام می دهد
یا کریم ها به پنجره ی
اتاقم سر می زنند
چه مانوس شده ایم ما !
من منتظر صدای بالشان ،
آنها مشتاق سفره ی نانشان
حیران مانده ام !!!
کجا بالهایت بسته شد که
دیگر به انتظار دلم
مشتاقانه سر نزدی ؟؟؟