.

.
دلم می خواهد
ول کنم آدمهای این دنیا را
و برم
قهوه ی تلخ روزگار را یک جرعه سر بکشم
و از سر میز زندگی بلند شوم
رها کنم این جهان را
با مردمان بی مهرش
خودم را در آغوش بکشم
سرم را بر روی سینه ام بگذارم
موهایم را نوازش کنم
و مهربان در گوش. خودم زمزمه کنم
آرام باش عزیزجانم!!!
همه چیز تمام شد...
دیگر هرگز به زندگی بر نخواهی گشت ...!!!