گـفت: پسـرها چقـدر چشـم نـاپـاک شـده انـد ... 

گـفت: پسـرها چقـدر چشـم نـاپـاک شـده انـد ... 
یک بـار پشـت سـرش راه افتـادم ... 
در کوچـه اول ، پسـر جـوانی ایسـتاده بود ! 
تا نگـاهش به او و مانتـوی تنـگش افتـاد 
نیشـخندی زد و به سـر تا پـای انـدام دخـتر خیـره شـد ... 
همـان پسـر ، وقـتی مـن از جلـویش عبـور کـردم ... 
سـرش را پایـین انداخت و سرگـرم گوشی مـوبایلـش شـد ! 
در کوچـه دوم که کمـی هـم تنـگ بـود ... 
چنـد پسـر در حـال حـرف زدن و بلـند بلـند خندیدن بودنـد 
دخـتر که نزدیکـشان شـد ، نگـاه ها هـمه سمـت انـدام ... 
و موهـای بلـند دخـترک چرخـید. 
یکـی از پسـر ها نیشـخندی زد 
و دیگـری کاغـذی را در کـیف دخـتر انداخـت. 
تنـه دخـتر ، هنـگام عبـور از آن کوچه تنگ به تنـه پسـر ها خـورد ! 
همـان پسـر ها ، وقـتی مـن نزدیک شـدم ... 
راه را بـرای عبـور مـن باز کـردند و صـدایشـان را پایـین آوردنـد. 
و همیـنطور در کوچه سـوم ، خیـابـان ، بـازار ... 
اصـلا قبـول چشـم ها هـمه نـاپـاک ...! 
امـا ◄تــــو► چـرا با بـی حجـابی ، طعـمه شـان میـشوی