مرهمِ درد خیره شدن هایت,

مرهمِ درد خیره شدن هایت,

نه حــــــــرف های من بود,

نه دستانم....

نیست در من، جعبه ی کوچکی....

که الفبای بر آن,

شکلِ خیره شدن تورا به خود گرفته باشد....

هر خیره شدنت تیله ای را از کودکی ام، کم

و کوهی را از سوز خالی میکند....

دهانم ، دهانه ی آتش فشان,

تنم، حالت ناشناخته ای از سوختگی....

چه ناشیانه میمیریم،

تو در خیره شدن های هر روز,

من در آغـــوش سکوت شبها....