سیگار می کشم ،

سیگار می کشم ،
یعنی برای دیدن خورشید روز نو ,
میل ام نمی کشد . . . .

سیگار میکشم ,
یعنی سکوت من از شب ,
تاریک تر شده . . . .
راه عبور من از تو ,
باریک تر شده . . . .

سیگار میکشم ،
یعنی نه عاشقم و نه تنها ,
اما گسسته ام . . . .

سیگار میکشم ,
یعنی هنوز حس میکنم که باز ,
راهیست سوی تو . . . .
از پشت ویرانه های تخیل ، از پشت قصه ها . . . .
از دوردست نگاه کودکان ، وقتی که می دوند ،
سوی شکوه و طراوت یک لحظه زندگی . . . .

سیگار میکشم ,
یعنی که در تمام غزل ها ,
من می نوشتمت ،
اما دگر نه من آنم ، نه تو سرود من . . . .

سیگار های من ، تنها رفیق لحظه سردی که می روی . . . .
بی تو نشسته ام , اینجا کنار آتش سرد وجود خویش . . . .
آتش کشیدی و اکنون خاکسترم به جاست . . . .
سيگار زیر لب . . ..
دودی غلیظ . . . .
ریه ام بی تقصیر است ,
عشق تاوان دارد . . . .

ندانم کاری , طبقه پایینیش اش را پس میدهد . . . .
سيگار ميکشم تا دود کنم خیال بودنش را . . . .
تا سیاه کم دوران زجرم را . . . .
زندگی بی رحم است . . . .
زندگی لحظه به لحظه شده است . . . .
زندگی شوق ندارد دیگر . . . .