با صدای رعد و برق با هراس از خواب پریدم.

با صدای رعد و برق با هراس از خواب پریدم.

انگشتانم به سمت دیگر تخت لغزید و زمزمه کردم:

– سیاوش؟خالی بود، باز هم نبود و قلبم با حسی آمیخته به ترس و غم تندتر تپید.

در سفید رنگ اتاق خواب به آرامی باز شد. انتظار ورود سیاوش را می‌کشیدم اما با دیدن چهره‌ٔ خواب آلود هستی فریادی که داشت ذره ذره راه گلویم را طی می‌کرد؛ بلعیدم.

چشمان رنگینی را که از پدرش به ارث برده بود با مشت‌های کوچکش فشرد و با صدای آرامی گفت: مامان می‌ترسم تنها بخوابم‌، بیام پیش شما؟

به روی تخت نیم خیز شدم و دست‌هایم را گشودم.بیا عزیزدلم.

گیسوان مواج و خرمایی رنگش را که سیاوش عاشقشان بود به عقب راند و تن کوچکش را میان آغوشم رها کرد.

دراز کشیدم و تن کوچک هستی را بیشتر به خود فشردم. چانه‌ام را به سرش تکیه دادم و چشمه‌ی اشکم جوشید.

با شنیدن صدای نفس‌های آرام دخترم که خبر از در خواب رفتنش می‌داد؛ به صدای آهسته‌ی گریه‌ام اجازه‌ی بلندتر شدن دادم.

دلم انگار در کوره‌ای از آتش می‌سوخت و نفسم از هق هق در نمی‌آمد.
https://www.1roman.ir/%d8%af%d8%a7%d9%86%d9%84%d9%88%d8%af-%d8%b1%d9%85%d8%a7%d9%86-%d9%88%d9%87%d9%85-%d9%85%d8%b7%d9%84%d9%82/