چمدانت را که به دست می گیری،

چمدانت را که به دست می گیری،
چیزی در من از دست می رود،
باور کردنی نیست
که چگونه حجم اینهمه خاطره،
در چمدان کوچکت جا می شود،
فریاد می زنم اگر
این بغض لعنتی امانم دهد،
امان نمی دهد،
پس آهسته زیر لب می گویم:
مراقب خاطره هایمان باش ...