قرار بود

قرار بود
این جاده خاکی،
مرا به آبادیِ رویاهایم برساند..
به چند خانه ی کاهگلیِ ساده،
به چشمه ی زیرِ درختِ چنار.....
به مردمی صاف و ساده..
به پاییزی به رنگِ زردِ روشن..!
اینجا سرزمینِ سرد و یخ زده ی واژه هاست..!
شهرِ حقیقت های تلخ..
نمی دانم!
شاید هنوز کمی از راه
مانده است..
شاید..!!