اتشی نمی سوزاند«ابراهیم»را؛

اتشی نمی سوزاند«ابراهیم»را؛
و دریایی غرق نمی کند«موسی»را؛
کودکی،مادرش او را به دست موج های«نیل»میسپارد تا برسد به خانه ی فرعون«تشنه به خونش»؛
دیگری را برادرانش به چاه می اندازند،سر از خانه ی عزیز مصر در می اورد!
مکر زلیخاه زندانیش می کند اما عاقبت بر تخت ملک مینشیند...
پس؛
به«تدبیرش»اعتماد کن؛
به«حکمتش»دل بسپار؛
به او«توکل»کن؛
و به سمت او«قدمی بردار»،
تا ده قدم امدنش به سوی خود را به تماشا بنشینی...