عصر یکی از روزها بود. ابراهیم از سر کار به خانه میآمد. وق

عصر یکی از روزها بود. ابراهیم از سر کار به خانه میآمد. وقتی واردکوچه
شــد برای یک لحظه نگاهش به پسر همســایه افتاد. با دختری جوان مشغول
صحبت بود. پسر، تا ابراهیم را دید بالفاصله از دختر خداحافظی کرد و رفت!
میخواست نگاهش به نگاه ابراهیم نیفتد.
چند روز بعد دوباره این ماجرا تکرار شــد. این بار تا میخواســت از دختر
خداحافظی کند، متوجه شــد که ابراهیم در حال نزدیک شدن به آنهاست.
دختر سریع به طرف دیگر کوچه رفت و ابراهیم در مقابل آن پسر قرار گرفت.
ابراهیم شــروع کرد به سالم و علیک کردن و دست دادن. پسر ترسیده بود
اما ابراهیم مثل همیشه لبخندی بر لب داشت. قبل از اینکه دستش را از دست
او جدا کند با آرامش خاصی شروع به صحبت کرد و گفت: ببین، تو کوچه و
محله ما این چیزها سابقه نداشته. من، تو و خانوادهات رو کامل میشناسم، تو
اگه واقعًا این دختر رو میخوای من با پدرت صحبت میکنم که...
جوان پرید تو حرف ابراهیم و گفت: نه، تو رو خدا به بابام چیزی نگو، من
اشتباه کردم، غلط کردم، ببخشید و ...
ابراهیم گفت: نه! منظورم رو نفهمیدی، ببین، پدرت خونه بزرگی داره، تو
هم که تو مغازه او مشــغول کار هستی، من امشب تو مسجد با پدرت صحبت
میکنم. انشاءاهلل بتونی با این دختر ازدواج کنی، دیگه چی میخوای؟