قدیم تر ها راهمان زیاد به پنچر گیری می افتاد .

قدیم تر ها راهمان زیاد به پنچر گیری می افتاد .
جلوی دوچرخه سازی محل چمباتمه می زدیم تا کی نوبت مان بشود .
بعد لاستیک و تیوپ و تشت آب و چسب و تلمبه و تمام .
با صد تا تک تومن هم سر و ته قضیه هم میومد و از روز اول هم بهتر سواری می داد .
دوباره به دل خیابان می زدیم و روز از نو ،روزی ازنو..
اما حالا چه ؟
صبح تا شب پنچریم .
بیدار که می شویم بدنمان پنچرست. سر کار که می رویم فکرمان پنچرست .
شب هم که می شود این دل ِ لا مروت یک جوری میزند که انگار پنچری اش را دیگر هیچ وصله ای درست نمی کند .

دم غروب دلم را بر داشتم و به خیابان زدم .
طوری دوچرخه سازی ها جمع کرده اند و رفته اند که انگار چرخ هیچکداممان لنگ نمی زند .
که انگار همه برای روز مبادا یک زاپاس کنار گذاشتیم .
انگار این هوای بارانی و چترهای دو نفره ، باد ِ گونه هایمان را خالی نمی کند .
انگار حواسم به تو و هم رکاب جدید و دور دورهایت نیست .

بله قدیم تر ها خیلی بهتر بود .
حداقل آن موقع تو در خاطرم نبودی ....