بابا کبود میگفت؛

بابا کبود میگفت؛
تا حالا پیش اومده توی یک جمع شلوغ،مثلاجایی مثل وسط بازار تهران ،اونم توی پیک شلوغی آخر شهریور و خریدهای مدرسه ویا هنگام خروج تماشا چیان از استادیوم آزادی بعدازمسابقه دربی کسی را که ماه ها ویا سالهای عمرت برای پیداکردنش همه جا را زیر پا گذاشته ای اتفاقی،
توی اون شلوغی ببینی ؟..
با هزار دردسر از میان انبوه جمعیت خودت را بهش برسانی وهمینکه پیش خودت فکر کنی که گمشده ات را بلاخره پیدا کرده ای، اما قبل از احوالپرس واینکه از جا ومکانش آگاه بشی در آن شلوغی دوباره گمش کنی؟..
وهرچه تلاش وکوشش کنی نتونی پیدایش کنی ..
آنقدر خواهی ماند تا همه بروندوآنجا خلوت شود شایدکه بتوانی دوباره پیدایش کنی اما بی فایده است..
از همه بدتر که نه آدرس ،نشانی ونه شماره تلفنی هم ازش نداری..
از فردای آن روز تمام آدرس ها وجاهایی را که به ذهنت خواهد رسید یکی یکی خواهی رفت وهرچه تلاش کنی گم گشته ات را در این شهر درن دشت وبی در و پیکر نخواهی یافت..
بخاطر یک لحظه غفلت دوباره اورا گم کرده ای وشاید اینبار برای همیشه..
واز آن پس باقیمانده عمرت را در حسرت ،یادو خاطراتش که آنهم کم نیست خواهی گذراند..
وهمیشه افسوس خواهی خورد که چرا آنروز ازش غافل شدم..
چرا بیشتر مراقبش نبودم..
چرا وچرا..
متاسفانه همیشه ترس ازدست دادن چیزی ویا کسی نمیزاره شیرینی داشتنش را تا عمق وجودت حس کنی..
ودر ادامه گفت؛تا وقتی کنار همید دست های هم را ول نکنید واز هم غافل نشید وقتی کسی را در این روزگار گم کردی پیدا کردن دوباره اش سخت وشاید هم غیر ممکن با شد...
وآهی کشیدوگفت؛با اینکه میدانستم که نیامده بود که بماند.. ولی همیشه دلشوره رفتنش را داشتم..
وآخر هم رفت......
(ر__ش__ی__ک)