من از احساس بی حسی خود سرشارم!

من از احساس بی حسی خود سرشارم!

نفس ها:سخت

ذهن:مشکوک فراموشی!

زبانی ساکت و یادی پریشان...حروف گنگ بی پایان پنهان

دهانم بسته...بغضی در گلویم...

به دیده اشک دارم به نوبت: سرد...بی درمان و جاری 

دوایی نیست...سوگ پایانی ندارد...زخم همدرمان نخواهد! 

چه جرمی دارد این چشمان گریان؟ 

چه جرمی دارد این قلب شکسته؟ 

چه جرمی دارد این اشکی که جاریست؟ 

چه بی سامان و تنها و غریبست: حقیقت! 

کاش میشد حتی روح بیجانم را اندکی جان افزود 

یا که از درد عمیق تعلیق اندک اندک فرسود. 

من ندارم حسی...من ندارم بالی... 

پر زدن نیست در اندیشه ی من...پر پروازم کو؟! 

نه به اوج اندیشم نه افق را بینم نه دگر آسمانم آبیست! 

هرچه دارم در ذهن:زمین است و فرود است و زمین!