یه روزی تو زندگیم فکر می کردم

یه روزی تو زندگیم فکر می کردم
آدما هیچوقت نمیتونن نسبت به کسی
که یجای زندگیشون عاشقش بودن
بی رحمی کنن،
فکر می کردم ته تهش وقت رفتن
یه نگاه عاشقانه ی غمگین به
معشوقشون می ندازن و با گونه های
خیس از اشک میرن که خاطره بشن،
اما اشتباه میکردم ...
چون عاشقا هم آدمن و همه ی آدما
یه دل بی رحمِ خاموش تو
وجودشون دارن که وقت رفتن
روشن میشه و با یه نیشخند
وحشتناک همه ی خاطره هارو فرو میریزه ...

وقتی دست تو دست یکی دیگه مسیری
که تا رسیدن به من اومده بودی رو
می رفتی، نیشخند وحشتناکتو دیدم
و تازه اون موقع بود که فهمیدم همه ی
آدما میتونن بی رحم باشن ولی
عاشقای شکست خورده بیشتر،
خیلی بیشتر...