خودت را که در تنهایی ات ضرب کنی

خودت را که در تنهایی ات ضرب کنی
حاصلش می شود همان تنهایی..
فقط دلتنگی ات مدام قد می کشد

پشت پرچینِ حوصله
آمدنی را انتظار می کشی
که بوی نیامدنش
مشامت را پر می کند
دلت از هرچه جاده است می گیرد
وقتی که می دانی
زنگ خانه ات
با هیچ کدام از انگشت هایش
آشنا نمی شود..