‍ آدمی به نازکی شیشه است و به سختی سنگ، گمان می کند تمام

‍ آدمی به نازکی شیشه است و به سختی سنگ، گمان می کند تمام می شود، تمام نمی شود. دلش که شکست اشکش که روان شد سقف آسمان هم برایش کوتاه می شود، امان از وقتی که دل شیشه ایش سنگ شود، دیگر نه سقفی در کارست، نه آسمانی، نه بغضی، نه اشکی، دیگر دلش هم برای کسی تنگ نمیشود، امان از وقتی که دلش برای کسی تنگ نشود، امان از این وقتها....