در دنیایی که آدم‌هایش صبح به صبح از خواب بیدار می‌شوند و

در دنیایی که آدم‌هایش صبح به صبح از خواب بیدار می‌شوند و تا شب با قلم‌ موی گناه هی سر و روی دنیا را سیاه می‌کنند،
محال است آفتاب هر صبح از مشرق بیاید بالا و باز بر سر و روی عالم گرده‌ های طلا بپاشد.
محال است...
مگر اینکه کسی میان اشک‌های قنوت نیمه شبش چند بار زمزمه کرده‌ باشد: "خدایا... گناهانشان را به من ببخش..."
محال است خورشید هر روز برای دیدن روی ماه چنین کسی طلوع نکند...
السلام علیک حین تحمد و تستغفر ...