آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم

آنقدر با آتش دل ساختم تا سوختم
بی تو ای آرام جان یا ساختم یا سوختم

سرد مهری بین که کس بر آتشم آبی نزد
گر چه همچون برق از گرمی سراپا سوختم

سوختم اما نه چون شمع طرب در بین جمع
لاله ام کز داغ تنهایی به صحرا سوختم

همچو آن شمعی که افروزند پیش آفتاب
سوختم در پیش مه رزیان و بیجا سوختم

سوختم از آتش دل در میان موج اشک
شور بختی بین که در آغوش دریا سوختم

شمع و گل هم هر کدام از شعله ای از آتشند
در میان پاکازان من نه تنها سوختم

جان پاک من همی خورشید عالم تاب بود
رفتم از ماتم خود عالمی را سوختم