خط به خط، اشک نویسی مرا میخوانی

خط به خط، اشک نویسی مرا میخوانی
رفتنت، رفتنِ جان است، خودت میدانی

مثل هر بار که بستی و نرفتی، این بار
چمدان باز کن و باز بگو میمانی

هی مرا پس زدی و پیش کشیدی، نکند
پای برگشت نداری که مرا میرانی؟

بروی باغچه ی قالی نُه متری ما
خشک خواهد شد از این غصّه که می افشانی

هر چه گفتم که بمان، فایده انگار نداشت
رفتنت، رفتن جان است، خودت میدانی!