وقتی تو اینجایی بیا معنا ندارد

وقتی تو اینجایی بیا معنا ندارد
اقا کجا هستی کجا معنا ندارد

بیماری ما غفلت از یاد نگارست
دور از طبیبان که دوا معنا ندارد

ای مهربانتر از پدر مادر چه گویم
بی تو رسیدن به خدا معنا ندارد

وقتی تو از دست دلم راضی نباشی
یاربنا یاربنا معنا ندارد

نگذار میان غفلت کبری بمیرم
وقتی میان غیبت کبری بمیرم

ما را در این شبها تمنا مینویسند
مجذوب وصف و وصل لیلا مینویسند

من قطره ی ناچیزم اما مطمئنم
امشب مرا همپای دریا مینویسند

به به چه توفیقیست مرا هم چند سالی
اواره ی شبهای احیا مینویسند

ایل و تبارم را که نوکر مینویسند
ایل و تبارت را که اقا مینویسند

امشب برای ما کمی باران بخواهید
هرچه شما خواهید همان را مینویسند

ما که یتیمان در کوی تو هستیم
قطعا شما را جای بابا مینویسند

چشم من و دست کریمت مهربانا
امشب صدایت میزنم من یا ابانا

موجم که دارم حس طوفانی شدن را
از دوریت پاره گریبانی شدن را

مثل تمام کوچه ها این قلب ما هم
دارد تمنای چراغانی شدن را

اصلا مرا هم پای این ریسه ببندید
دارم سر حلاج قربانی شدن را

اقا به خاک پایتان سوگند دارم
از نو بنا سازم مسلمانی شدن را

از نیمه ی شعبان و احیایت گرفتیم
اذن دخول ماه مهمانی شدن را

حتی به شوق لیله القدرش نبخشم
این حال خوب نیمه شعبانی شدن را

تو لیله القدر منی کعبه دو چشمت
هیهات بخشم حس حیرانی شدن را

تو وعده ی قطعی خورشید زمینی
تو اخرین تیر امیرالمؤمنینی

باید فراق و سوختن باشد همیشه
بی سرپناهی سهم من باشد همیشه

اصلا میان ما و تو باید همیشه
سوگند شاه بی کفن باشد همیشه

غرق گناهم حر میدانم ولیکن
باید که دستی سوی من باشد همیشه

ترسم بمیرم روی ماهت را نبینم
باید اویسی در قرن باشد همیشه

بی یوسفی تا کی دمادم چشم یعقوب
دلخوش به بوی پیرهن باشد همیشه

میخواستم ذکر لبانم تا دم مرگ
یاابن الحسن یاابن الحسن باشد همیشه