پارت ۲

پارت ۲
ویو ات:
ماشین متوقف شد. فضای بیرون یه عمارتِ سنگی و بزرگ بود که حتی از دور هم حسِ سردی و مرگ می‌داد. وقتی در ماشین باز شد، بادیگاردها با خشونت پرتم کردن بیرون و بردنم داخل. من فقط ۱۹ سالم بود و توی این عمارتِ لعنتی، هیچ پناهی نداشتم. مغرورتر از اون بودم که گریه کنم، ولی از درون داشتم متلاشی می‌شدم.
ویو کوک:
وقتی آوردنش تو، جوری نگاه می‌کرد که انگار هیچ‌کدوم از اینا براش مهم نیست. یه دخترِ سرکش که باید یاد بگیره اینجا برده‌ی منه، نه یه مهمان. روی صندلی نشسته بودم و از بالای پله‌ها تماشاش می‌کردم. حسِ عجیبی بهش داشتم؛ از یه طرف می‌خواستم خردش کنم و از طرف دیگه، اگه کسی بهش چپ نگاه می‌کرد زنده‌اش نمی‌ذاشتم.
کوک: (با صدای بم و سرد) از این به بعد اینجا جای توعه. مثل یه برده رفتار کن تا زنده بمونی.
ات: (با لجبازی و اخم) برده؟ تو فکر کردی کی هستی که واسه من تعیین تکلیف کنی؟ مرتیکه ی عقده‌ای!
ویو ات:
با این حرفم، نگاهِ تاریک و خطرناکش روی صورتم نشست. فهمیدم زیاده‌روی کردم، اما غرورم اجازه نمی‌داد جلوش کوتاه بیام.
کوک: (نیشخندی زد و به بادیگاردها اشاره کرد) زبون درازی تاوان داره، ولی فعلاً ببریمش اتاقِ پایین تا بفهمه کجاست.