کاش میگفتی به من تنهایی اَم را راه نیست

کاش میگفتی به من تنهایی اَم را راه نیست
دل از این آشوبِ شور انگیزِ خود آگاه نیست

چاره یِ زندانیِ تنهایِ دل مرگ است و بس
چاره یِ دردِ پلنگان در بیابان ماه نیست

باز بعد از وصل،ترسِ دوری و تنهایی است
با همین فکر و خیالم دوری ات جانکاه نیست

«زندگی آن تاجرِ طماعِ ناخن خشکِ پیر»
گرچه نامرد است اما آنقَدَر کوتاه نیست

برگ های رفته ی تقویم هم آتش گرفت
چاره ی برگشتنِ این روزها هم آه نیست

گرچه با تنهاییم سر کرده ام تا این زمان
خوب میدانم که زین پس هم کسی همراه نیست