شكست. من پذيرفتم شكست خويش را پند هاي

شكست. من پذيرفتم شكست خويش را پند هاي عقل دور انديش را. من پذيرفتم كه عشق افسانه است اين دل درد اسا ديوانه است ميروم شايد فراموشت كنم با فراموشي هم اغوشت كنم ميروم از رفتن من شاد باش از عذاب ديدنم ازاد باش. گرچه تنها تر از من ميروي ارزو دارم ولي عاشق شوي. ارزو دارم بفهمي درد را تندي برخورد هاي سرد را غريبه