یکجـآ نوشتہ بود :

یکجـآ نوشتہ بود :
" خـدآ آدم های خوب رو زود تَر میبرہ "

باور نداشتم ، بردن ، رفتن ، دستِ خوب و بد بودن آدم ها نیست
اصلا اعتقادی نداشتم
آدم های خوب ، شاید آدمِ خوبِ رفتنـی ندیدہ بودم

چند وقتی ـست وقتی در کنج تنهایی کِز میکنم
وقتی اشکـ میمـاند و آہ
میفهمم آدم های خوب آمدہ اند بروند
آمدہ اند حسرت بگذارند بر دِلِ تنهای ما آدم ها
هوای آدم های خوب را داشتہ باشیـد
اینها ماندنی نیستند
میروند
و از آنها
جـز غم و حسرت و بغض،
اشک میمـاند
و نگاهی خستہ
اشک میمـاند و کسی کہ خیابان ها را با او طی کردی و نمیدانستی ماندنش
همین ثانیہ های آخر است
آدم های خوب
زود تَر اشک میشوند
آخر، دنیا توانِ آدمی را تمام میکند ...
...м&м...