کاش این یک چیز را هرگز یاد نگیریم؛ عادت کردن به جنگ. کاش هیچ‌وقت دیدن خانه‌ای که می‌سوزد، کودکی که می‌ترسد، مادری که چشم به راه است و شهری که هر روز زخمی‌تر می‌شود، برایمان عادی نشود. این روزها، جنوبِ ایران فقط یک جغرافیا نیست؛ تکه‌اي از قلب ماست که زیر صدایِ جنگ می‌تپد.