نگذار هر کس که آمد و ماندنی نشد

نگذار هر کس که آمد و ماندنی نشد
تو را...
دلت را...
صداقتت را...
با خودش یدک بکشد
نگذار دوست داشتنت را قیمت گذارد
که هر وقت از سر بی حوصلگی...
از سر نبودن آرامش آمد و سراغت را گرفت...
حالت را پرسید...
دلت را قل قلک داد و باز رفت
و
تو بمانی و دنیایی پر از اشک...
تو بمانی و "چرا" و "اما" و "اگر"...
آنکه میرود باید میرفت...
اصلا برای رفتن آمده بود...
تو هم برو...
تو هم خودت را از لحظه هایش که هیچ...
از فکرش هم بگیر...
تو باید تمامت بماند برای او که تمامش تنها و تنها برای توست...