یــک اتاق...

یــک اتاق...

یک تخت...

یک بغل...

سهمِ ما از زندگی تجردی ست ،

که ریشه در تشنج ِدست ها دارد...

ما چیزی نیستیم جز دیوانگانی که ،

به دردِ خود خنده می کنند...

و به روزگارِ دیگران گریه...

ماعاشقانِ سرخورده از کذبِ قلب های متمدن ،

خسته از بیگانگی بستر ها...

خسته از بستر های بیگانه ،

تن به تاریکی و تنهایی و دود داده ایم...

ماتک خوابه هایی که باور کرده ایم ،

با دو خط شعرمی شود از مردگان فاصله گرفت...

ما محکومین به سلول های انفرادی ،

که یک روز باید اعتراف کنیم ،

سهمِ ما از زندگی ،

یک اتاق...

یک تخت...

یک بغل ...

بیشتر نیست...